Έχουμε πόλεμο(;)

Στο βιντεάκι http://www.youtube.com/watch?v=GthZEd35xwI&feature=related βλέπουμε το γνωστό γεγονός. Πέρα απο τα πρώτα συναισθήματα χαράς, και μετά απο 10+ προβολές του εν λόγω βίντεο μου δημιουργήθηκε η απορία. Γιατί χάρηκα στην θέα ενός (πρώην έστω) ανθρώπου; Γιατί δεν ένιωσα ούτε ένα συναίσθημα πόνου για το θέαμα; Τι σκατά μας έχουν κάνει; Γινόμαστε ζώα σαν τους φασίστες;
Ούτε ακόμα αισθάνομαι κάτι για τον μπάτσο (απο αρνητικά συναισθήματα). Φτάνω στο συμπέρασμα να πω πως δεν νιώθεις κάτι μπροστά σε ακρώτητες που συμβαίνουν στον "εχθρό σου" (γιατί για εχθρό πρόκειτα, δεν θα κάτσω να το αναλύσω τώρα), μόνο σε περίπτωση ακραίων καταστάσεων όπως ο πόλεμος. Εκεί που το μόνο που θές είναι να τον κατατροπώσεις. Εκεί που ξέρεις οτι τα ίδια και χειρότερα έχει κάνει αυτός σε απλούς ανθρώπους σαν και 'σένα. Οπότε τελικά; Μήπως είμαστε σε πόλεμο;

My friend...

Αγαπημένο μου PC

Σου γράφω αυτό το γράμμα για να σου εξομολογηθώ τις σκέψεις μου και να σου πω ότι σε αγαπώ όσο δε μπορείς να φανταστείς. Είσαι το άλλο μου μισό, πραγματικά. Πώς άλλωστε θα μπορούσα να γράψω την πτυχιακή μου εργασία όταν σπούδαζα; Έπειτα εσύ είσαι ο λόγος που πήρα και το μεταπτυχιακό μου. Με εσένα έμαθα να ψάχνω μουσική και να ακούω πράγματα που δεν θα τα έβρισκα αλλιώς.

Τώρα, όντας άνεργος σε κρίσιμη ηλικία μου κρατάς συντροφιά. Με εσένα έμαθα πόκερ στο facebook. Είσαι ο λόγος που από εκεί βρίσκω που και που καμία κοπελίτσα και περνάω λίγες «δημιουργικές ώρες» μαζί της, αφού τα λεφτά δεν υπάρχουν για να την βρω στις καφετέρειες, στη δουλειά ή στα νυχτερινά μαγαζιά. Πλέον δεν έχω να ψάχνω λεφτά ούτε για σινεμά αφού ταινίες βλέπω στην οθόνη σου. Με κρατάς ενήμερο γιατί (αφού δεν έχω τηλεόραση) από εσένα μαθαίνω τα νέα και διαβάζω μπλογκς. Σκέψου ότι εσύ θα μου βρεις δουλειά (ναι σίγουρα…) αφού μου στέλνεις όόόόόόλα τα βιογραφικά στις εταιρείες.

Σκέψου να μου πάθαινες κάτι!!! Η ζωή μου θα ήταν μίζερη. Νέος, χωρίς λεφτά, χωρίς δουλειά. Τι θα έκανα όλη μέρα; Ίσως γινόμουν αλήτης αναρχικός, να ξημεροβραδιάζομαι στους δρόμους. Ίσως να έφερνα και την επανάσταση…

Λές;

1.000.000Ε ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΔΙΚΑ ΣΟΥ

Τηλεφώνησε τώρα στο 100 και δώσε πληροφορίες που θα βοηθήσουν την σύλληψη του Παλαιοκώστα. Και ΚΕΡΔΙΣΕ 1.000.000Ε!!!!! Η Ελληνική Αστυνομία μαζί με το σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ είναι κατά της φτώχιας και σε βοηθούν να βγεις απο τη μαυρίλα. Τηλεφώνησε τώρα. Μη χάνεις στιγμή. ΓΙΝΕ Ο ΑΡΧΙΡΟΥΦΙΑΝΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ.



χρέωση λιγότερο απο μία (mikro)αστική μονάδα...

Moving Forward

Βγήκε το νέο Zeitgeist. Όσοι δεν το έχετε δει λέω να το δείτε. Αξίζει. Προσωπικά δεν διαφωνώ σε κάτι επουσιόδες. Έιναι ότι καλύτερο έχει βγει απο αυτή την σειρά ντοκιμαντές.

Πατήστε εδώ για να μεταφερθήτε στο youtube. Και με ελληνικούς υπότιτλους.

Μετανάστες

Είστε Υπερ της παραμονής των μεταναστών ή ΚΑΤΑ; Στείλτε μήνυμα στον τάδε αριθμό. Ο νικητής του διαγωνισμού θα ανακοινωθεί στο κεντρικό δελτρίο του ΣΤΑΡ και θα κερδίσει ένα κινητό τηλέφωνο τελευταίας τεχνολογίας...

Έπειτα είχε ρεπορτάζ που στοχευμένα έδειχνε μόνο απαντήσεις πολιτών που έλεγαν ναι στην άρση του ασύλου...

Μετά ήθελα να κάνω εμετό και έκλεισα την τηλεόραση...

Είδος

Μιλάμε για την διαιώνιση του είδους. Ο καλύτερος επιβιώνει και άλλες τέτοιες παπαριές. Δηλαδή σε μία αγέλη αυτός που έπιανε τις περισσότερες αντιλόπες ήταν αυτός με τον οποίο τα θυληκά θα επέλεγαν να διαιωνισουν το είδος. Οι υπόλοιποι δε πηδούσαν;

Φουσκες

Εδώ και καιρό έχουμε μπει σαν χώρα στον αστερισμό της χρεοκοπίας. Και αν δεν θεωρείται χρεοκοπία το να δανείζεσαι από το ΔΝΤ τότε τι είναι χρεοκοπία; Πρόσφατα διασχίζοντας τον Θεσσαλικό κάμπο είδα πως κάτι είχε αλλάξει. Παλιότερα, όταν ταξίδευα με το τρένο έβλεπα τρακτέρ, αγρότες, εργάτες και καμιά φορά θαύμαζα το χειμωνιάτικο τοπίο του αγρού καθώς έπεφτε το σούρουπο. Πλέον αυτό έχει αλλάξει. Μεγάλες καλλιεργήσιμες εκτάσεις έχουν περιφραχτεί. Στη θέση των σπαρτών έχουν μπει πάσσαλοι που στο πάνω μέρος τους είναι τοποθετημένα φωτοβολταϊκά πάνελς. Προς θεού δε θέλω να φανώ τεχνοφοβικός. Αντίθετα. Η τεχνολογία είναι αυτή που βελτιώνει την ζωή του ανθρώπου αδιαμφισβήτητα.

Και όμως. Εδώ έρχεται η ελληνική πραγματικότητα να ταράξει πάλι τα νερά. Η νέα φούσκα που γεννιέται είναι φτιαγμένη από πυρίτιο, αρσενικό και κάδμιο. Μαζεύει φως από τον ήλιο για να μεγαλώσει και έχει χρώμα μαύρο. Ακούει στο όνομα φωτοβολταϊκά.

Η πράσινη ανάπτυξη είναι γεγονός. Αν και δεν ξέρω κατά πόσο είναι όντως ανάπτυξη ή απλά άλλη μία παγκόσμια φούσκα. Ας υποθέσουμε όμως πως όντως γίνονται παγκόσμιες προσπάθειες να αντικατασταθεί η παραγωγή ενέργειας από τις συμβατικές μορφές με αυτές που είναι φιλικές προς το περιβάλλον. Στην Ελλάδα όμως τίποτε από αυτά δεν συμβαίνει. Από πάντα δεν γινόταν επενδύσεις στον τομέα έρευνας και ανάπτυξης στη χώρα μας. Δεν γίνονται σοβαρές χρηματοδοτούμενες έρευνες στα πανεπιστήμια για να μπούμε και εμείς στην αγορά των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Δεν υπάρχει ελληνική εταιρεία κατασκευής φωτοβολταϊκών ή ανεμογεννητριών. Αντίθετα. Ότι έχει τοποθετηθεί στην Ελλάδα είναι προϊόν αγορασμένο από το εξωτερικό.

Θεωρητικά στα πιο πάνω δεν θα υπήρχε πρόβλημα εάν οι τεχνολογίες είχαν αναπτυχθεί σε τέτοιο βαθμό, και η χρήση τους από εμάς γινόταν σωστά. Επικρατεί όμως ένας τεράστιος παραλογισμός στο όλο θέμα, όπως και στα περισσότερα θέματα στην χώρα μας. Αυτό θα αναλυθεί αμέσως.

Οι περισσότεροι έλληνες αυτή τη στιγμή κάνουν επενδύσεις σε φωτοβολταϊκά, όχι γιατί τους έπιασε ο πόνος να μην μολύνουμε το περιβάλλον. Αντίθετα γιατί θεωρούν πως η ΔΕΗ θα τους τα ακουμπάει. Και έτσι είναι μέχρι στιγμής. Η κιλοβατώρα ενώ μας στοιχίζει 20 λεπτά (κατά μέσω όρο ανάλογα με την περιοχή που ζούμε) η ΔΕΗ την αγοράζει 55 λεπτά από εγκαταστάσεις φωτοβολταϊκών πάρκων. Από μόνο του αυτό πρέπει να μας προβληματίζει. Είναι χαζή η εταιρεία; Φυσικά και όχι. Αυτό είναι φανερά μία κίνηση να γίνουν τεράστιες επενδύσεις στον χώρο των ΑΕΠ. Είναι ένα κίνητρο. Όποιος όμως θεωρήσει ότι θα γίνει πλούσιος από αυτό είναι γελασμένος, διότι δεν υπάρχει πουθενά περίπτωση να συνεχίσει η ΔΕΗ την ίδια τακτική, που δεν την συμφέρει. Για να γίνω λίγο πιο αναλυτικός και να μην θεωρηθεί πως λέω πράγματα στον αέρα. Με τον τρόπο αυτό βρίσκουν δουλειά (προσωρινά) όσοι δουλεύουν στον κατασκευαστικό τομέα, ο οποίος εδώ και δύο χρόνια έχει πάρει την κάτω βόλτα, όπως επίσης βρίσκουν δουλειά όσοι ασχολούταν με την μισοπεθαμένη γεωργία, αφού χρησιμοποιούν τις εκτάσεις τους για φωτοβολταϊκά πάρκα. Επιπλέον κινείται και λίγο η αγορά. Μέχρι εδώ καλά. Όμως αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί επ’ άπειρο. Η ΔΕΗ κοντεύει να πουληθεί σε ιδιώτες. Αν αγόραζα εγώ την ΔΕΗ, αυτούσια ή σε κομμάτια, το πρώτο πράγμα που θα έκανα θα ήταν να κλείσω τις μαύρες τρύπες μου. Μία από αυτές είναι οι συνεργασίες με παραγωγούς ενέργειας. Δηλαδή τα φωτοβολταϊκά.

Ως εδώ όλα καλά. Αλλά δημιουργείται ένα μεγαλύτερο πρόβλημα. Τα φωτοβολταϊκά έχουν απόσβεση της επένδυσης σε 20 με 25 έτη. Πράγμα που πρακτικά σημαίνει πως αν σε κρεμάσει η ΔΕΗ (που σχεδόν σίγουρα θα το κάνει) ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΑΠΟΣΒΕΣΗ ΤΗΣ ΕΠΕΝΔΥΣΗΣ.

Πέρα από τα παραπάνω που είναι καθαρά οικονομικά υπάρχουν και τα περιβαλλοντικά θέματα που πρέπει να μας ανησυχούν. Τα φωτοβολταϊκά πάνελ για να παραχθούν χρειάζονται μία ποσότητα ενέργειας που μεταφράζεται σε κιλά εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα. Με την παρούσα τεχνολογία αντικειμενικά δεν γίνεται ποτέ ισοσκελισμός της ποσότητας ενέργειας που χρειάστηκε να παραχθούν με αυτήν που τα φωτοβολταϊκά παράγουν στην διάρκεια της ζωής τους. Επιπλέον αυτό που με ανησυχεί περισσότερο είναι πως τα πάνελς περιέχουν βαρέα μέταλλα και επικίνδυνες ουσίες. Δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί κάποιος να εγγυηθεί πως βάζοντάς τα στις σκεπές ή στον κάμπο δεν διατρέχουμε κίνδυνο ρύπανσης.

Γενικά θεωρώ πως τα φωτοβολταϊκά είναι μία πολύ υποσχόμενη τεχνολογία, αλλά μόνο αν γίνει σοβαρή έρευνα. Ακόμα είναι μία υπερβολικά νέα τεχνολογία που έχει πολύ δρόμο να διανύσει ακόμα. Είναι λάθος να γίνονται τόσο τεράστιες επενδύσεις σε έναν τομέα με αναγνωρισμένη υπερβολικά πολύ μικρή απόδοση λειτουργίας η οποία βρίσκεται ακόμα στο στάδιο ανάπτυξης. Υπάρχουν άλλες μορφές ενέργειας που θα ήταν πολύ πιο σωστό να επενδυθούν, όπως είναι η κυματική ενέργεια, η αιολική και η γεωθερμική. Φυσικά όμως ο αμόρφωτος, ημιμαθής και όχι ιδιαίτερα έξυπνος λαός, αφού ακούει για την σούπερ υπερεπένδυση με την σίγουρη απόδοση τρέχει να ακουμπήσει τα λεφτά του. Και ας μη βλέπει πως μπροστά του έχει ένα νέο χρηματιστήριο και για την τσέπη του αλλά και για το περιβάλλον.

Ohhh yeah!!!Ανάπτυξη!!!!

Ναι ξέρω. ΄Άμα πουλήσω την περιουσία μου θα έχω οικονομική ανάπτυξη. Αν απολύσω τους μισούς εργαζομένους μου θα έχω ανάπτυξη. Σιγά τα ωά. Μαγκιά σου λέει μετά. Αλάνι οικονομολόγος και μάνατζερ που τα σκέφτηκε αυτά.
Το ίδιο και με το κράτος. Αν αυξήσω τους φόρους Yeah!!! Θα έχουμε ανάπτυξη. Πόσο μάλλον αν απολυσω καμια 100.000 υπαλλήλους και στους υπόλοιπους κόψο μισθό. Τώρα για τα γεροντάκια δεν μιλάμε. 400Ε το μήνα και καλά θα περάσουν ;) Yeah!!!Ανάπτυξη....
Τώρα λίγο πιο σοβαρά. Υπάρχει ο δείκτης οικονομικής ανάπτυξης. Κάθε παπαράκος ενδιαφέρεται μόνο γι αυτόν. Προφανός άξεστος απο οικονομική σχολή... ;) Κάνει όλα τα παραπάνω που αναφέρθηκαν.
Υπάρχει και ο δείκτης ποιότητας ζωής όμως. Νομίζω για να δούμε κατά πόσο μία χώρα ευημερεί πρέπει να κοιτάμε ταυτόχρονα και τους δύο δείκτες. Και πρέπει (αυτονόητο) και ταυτόχρονα να ανεβαίνουν και οι δύο. Λογικό.
Αλλά τι με λες εμένα τώρα. Εγώ αν δω οτι κάτι σταματάει την ανάπτυξη των επενδύσεών μου τα πάω τα εργοστάσια στη Βουλγαρία....

Εταιρείες

Ας υποθέσουμε οτι ο πλούτος του πλανήτη είναι πεπερασμένος Και είναι. Δεν είναι υπόθεση.
Επιπλέον, ο άνθρωπος κατασκεύασε τις μηχανές. Ο σκοπός ήταν για να κάνει την εργασία του πιο ξεκούραστη και πιό εύκολη με αποτέλεσμα να του αφήσει περισσότερο ελεύθερο χρόνο για να χαρεί την ζωή.
Σήμερα όμως διαπιστώνεται το εξής παράλογο. Αντί ο άνθρωπος να απολαμβάνει αυτόν τον ελύθερο χρόνο, αντίθετα μάχεται σε ουρές για εργασία σε συνθήκες που δεν του επιτρέπουν να έχει καν τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο.
Πως φτάσαμε ως εκεί. Το πρόβλημα είναι πως οι επιχειρήσεις δεν λειτουργούν για το προϊόν που παράγουν. Λειτουργούν για τα οικονομικά τους. Και ορθός, μιας και δεν είναι μη κερδοσκοπικές αλλά καθαρά ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΕΣ. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, αντί να μειώνονται οι ώρες εργασίας του προσωπικού και να απολαμβάνουν τα ίδια κέρδη με πριν, αφού ένας αριθμός εργατοωρών θα έχει αντικατασταθεί απο την αδιάκοπη λειτουργία των μηχανών, οι εταιρείες να αγοράζουν πολλαπλάσιες μηχανές για να παράγουν πολλαπλάσια προϊόντα, για να αυξάνουν συνεχώς τα κέρδη τους, βρίσκοντας συνεχώς νέους αγοραστες, ρίχνοντας και το κόστος του προϊόντος παράλληλα.
Όμως αυτό θα λειτουργούσε μόνο και αν οι κοινωνία θα μπορούσε να διαθέτει τον πλούτο της στο να αγοράζει συνεχώς προϊόντα. Όμως ο πλούτος είναι πεπερασμένος. Επιπλέον, τα προϊόντα δεν μπορούν να αντικατασταθούν και άμεσα και χρησιμοποιούνται για μεγάλο χρονικό διάστημα. Παράδειγμα, τα αυτοκίνητα χρησιμοποιούνται για μία δεκαετία. Οι φωτογραφικές μηχανές επίσης. Σημαντικό είναι να τονιστεί πως και το νεότερο προϊόν δεν έχει κάποια τεχνολογική καινοτομία που να μπορέσει να θεωρηθεί σοβαρός αντικαταστάτης του παλαιού. Για παράδειγμα, μία φωτογραφική μηχανή με βίντεο ή ενσωματωμένο προτζέκτορα δεν είναι καινοτόμο προϊόν. Όποιος ασχολείται σοβαρά με την φωτογραφία θα γνωρίζει πως αυτά δεν θα του δώσουν κάτι επιπλέον για την δουλειά που αγοράζει μία φωτογραφική μηχανή.
Έτσι φτάνουμε σε ένα όριο που οι εταιρείες δεν μπορούν να εμφανίσουν κέρδη απο τα προϊόντα που πουλάνε. Συνεπώς, για να εμφανίσουν κέρδη, πρέπει να ακολουθήσουν παράπλευρες οδούς όπως η απόλυση προσωπικού, η ρευστοποίηση περιουσίας και άλλες πιο παράνομες για να πάρουν μερίδιο απο άλλες ανταγωνιστικές.
Όμως όλα αυτά δημιουργούν ένα φαύλο κύκλο. Η απόλυση των εργαζομένων δεν γεννά αγοραστικό κοινό. Επίσης, η ένταση του ρυθμού εργασίας δεν αφήνει το χρόνο για κατανάλωση.
Σαν συμπέρασμα λοιπόν, μπορώ να καταλήξω πως θα ήταν πιο σωστό να αρχίσουμε να αντιλαμβανόμαστε, όχι μόνο πως η κατανάλωση όλο και περισσότερων αγαθών δεν οδηγεί και πουθενά προς όφελός μας (έχουμε ήδη αρχίσει να το καταλαβαίνουμε) αλλά και οτι οι εταιρείες ίσως θα έπρεπε να λειτουργούν με βάση το προϊόν και όχι τον ισολογισμό τους.

Παράγοντες

Με αφορμή ένα ποστ του greek rider που αξίζει να το διαβάσει κανείς, και με αφορμή μία συζήτηση που είχα πριν απο καιρό με ένα καθηγητή πανεπιστημίου (πρώην πρύτανης και δεν συμμαζεύεται) έφτασα στο σημείο να γράψω αυτό, γιατί δεν βρίσκω κάπου αλλού να το αναλύσω.
Γενικά είμαι κατά της άποψης οτι αν προσπαθήσεις θα τα καταφέρεις και αν θες κάτι πολύ θα γίνει. Δεν είμαι υπέρ αυτού γιατί απλά το έχω δει στην πράξη. Όμως πως μπορεί κανείς να αλλάξει την γνώμη κάποιου πάνω σε αυτό; Πως μπορεί να του αποδείξει οτι όλα στη ζωή δεν είναι απλές μαθηματικές εξισώσεις με μόνο ένα παράγοντα που είναι η προσπάθεια. Αυτή την άποψη εξέφρασε αυτός ο καθηγητής που προανέφερα. Έτσι ανοίξαμε μία μικρή κουβέντα, που προφανώς, λόγω ηλικίας, δεν μπορούσε να δεχθεί μία άλλη άποψη. Λέω λογω ηλικίας, γιατί πιθανότατα, όσο μεγαλώνεις, όσο πιο πολλές επιτυχίες έχεις, τόσο πιθανολογώ, μένεις μόνο στον εγώ σου. Ο υπόλοιπος κόσμος είναι σαν αέρας που απλά περνάει απο δίπλα σου. Έτσι κάποιες σκέψεις πλέον γίνονται θεωρήματα. Αφού πλέον έχει ανεβάσει τον εαυτό σου σε ένα επίπεδο παραπάνω, σίγουρα η γνώμη σου θεωρείς οτι έχει και μία παραπάνω βαρύτητα. Όσο λοιπόν περνάει ο καιρός, η άποψή σου παγιώνεται σαν πεποίθησή σου ατράνταχτη.
Έτσι και αυτός δεν μπορούσε να δει και να ακούσει τίποτε πέρα απο την δική του άποψη.
Όμως πως γίνεται ένας τόσο σπουδαγμένος άνθρωπος να μην σκεφτεί τα εξής (δεν θα γράψω πολλά..): Ας υποθέσουμε πως η κοινωνία και η συμπεριφορά της αποτελείται απο κανόνες-εξισώσεις. Οι παράγοντες που υπάρχουν στην κοινωνία είναι άπειροι και το κάθε τι επηρεάζει το κάθε τι. Για παράδειγμα ο καιρός και η βροχή μπορεί να σε καθυστερήσουν σε μία συνέντευξη για δουλειά, που ίσως αυτή να σου άνοιγε τις πόρτες για επαγγελματική εξέλιξη. Όταν έχεις να κάνεις με τόσες πολλές παραμέτρους, σε τόσες πολλές εξισώσεις, το σύστημά σου τείνει να είναι χαοτικό. Παρουσιάζει χαοτική συμπεριφορά αφού μία μικρή μεταβολή στις αρχικές συνθήκες μπορεί να αλλάξει τα πάντα και να καταλήξει σε τελείως διαφορετικά αποτελέσματα Έτσι στο παράδειγμα που προανέφερα, ο καιρός, που είναι μία μόνο μεταβλητή, που αν απλουστεύσουμε τις τιμές που μπορεί να πάρει, τότε αυτές είναι μόνο δύο. Καλός και άσχημος. Έτσι έχουμε τελείως διαφορετικά αποτελέσματα με καλό καιρό και τελείως με άσχημο (πχ μποτιλιάρισμα, ενώ με καλό μπορεί να χρησιμοποιηθεί ένα ποδήλατο).
Έτσι επανέρχομαι στα προηγούμενα. Σε ένα τέτοιο σύστημα, που έχει άπειρες ουσιαστικά μεταβλητές, με άπειρες τιμές η κάθε μία. Πώς μπορεί η επιτυχία (επαγγελματική και οικονομική) ενός ανθρώπου, που είναι ένα αποτέλεσμα, μπορεί να οφείλεται μόνο σε ένα ή δύο παράγοντες που είναι η όρεξη για εργασία και η προσπάθεια, όταν έχουμε τόσες άλλες μεταβλητές που επηρεάζουν το σύστημα αυτό;

anti-smoking

Ας μη γελιόμαστε. Στην πραγματικότητα, η αντικαπνιστική εκστρατεία αποτελεί το μεγαλύτερο εγχείρημα ελέγχου συνειδήσεων στην ιστορία της ανθρωπότητας. Ο πειθαρχημένος άνθρωπος που δεν καπνίζει, δεν πίνει, γυμνάζεται τακτικά, διατρέφεται υγιεινά, έχει προσεκτική ερωτική ...συμπεριφορά και ακολουθεί πιστά τις εντολές της ...λεγόμενης «προληπτικής ιατρικής», αποτελεί σήμερα το πρότυπο του επιθυμητού πολίτη-καταναλωτή. Μεταξύ των άλλων και γιατί δεν διαθέτει χρόνο να ασχοληθεί με τίποτα άλλο, εκτός από τον μέχρι θανάτου υγιή εαυτό του...

αντιγραφή απο το thorivox

Παλιες καλες εποχες...

Οι εποχές άλλαξαν...

Παλία λέγαν κατι για το πουλί και την υπογραφή...
Τώρα πρέπει να λεν:
Το πουλί σου, την υπογραφή σου και το στικάκι σου, μη τα βάζεις όπου να'ναι...

Jajajajaja!!!!(=Καταλάβαμε οτι πήγες ισπανία και είδες οτι λένε έτσι το χαχαχαχαχα...)

Ένα πράγμα που μου την δίνει αφάνταστα είναι να βλέπω στο facebook "άτομα" που αντί για το κλασικό xaxaxa,hahaha,xixixoxox,χαχαχαχαχα κλπ να γράφουν jajajajaj...Και καλά ισπανικά.
Ναι ρε το καταλάβαμε. Πήγες Ισπανία. Ναι είδες οτι είναι χύμα η φάση. Ναι ένιωσες τον/ην λατίνο/α στο πετσίσου (ίσως και πάνω απο 10, εκεί που ήσουν με ένα καλό παλικάρι, τώρα ο καϊμένος/η δεν μπορεί να περάσει κάτω απο την Καμάρα,της Θεσσαλονίκης). Είπες να κάνεις και καμιά τζίβα, απο εκεί που τις θεωρούσες απλησιά. Η αγαπημένη σου χώρα είναι πλέον αυτή των Βάσκων. Και απο κει που ήσουν ένα συμμαζεμένο παιδί τώρα ακούς ska, την πίνεις, και μου αράζεις σε χύμα μέρη που μέχρι το προηγούμενο εξάμηνο τα έκραζες...
Πόσο μα πόσο........? (στις τελίτσες συμοληρώνετε ότι θέλετε...)


ΥΓ: Ναι ξέρω. Άμα σε ρωτήσω γιατί σου αρέσει τόσο πολύ εκεί, θα μου πεις για την αρχιτεκτονική της...

bad religion live @ athens!!

Μια συναυλία που πολυς κόσμος περίμενε!! ηταν αυτη των bad religion!! στις 13/7 στο φαληρο..(eject fest)
Προσωπικα έμεινα ΥΠΕΡευχαριστημενος!!! μονο με το γεγονος οτι μπορεσα να δω αυτη τη μπανταρα!!!!κ τους ακουσα να ερμηνευουν πολλες απο τις κομματαρες που γουσταρα τα τελευταια 10 χρονια οπως το : punk rock song, american jesus, 21st century digital boy, infected , a walk etc...!!!!!!

¨ομως καποια πραγματα με παρεξενεψαν... οτι δηλ μπορει να ειναι κ η 1η φορα που παω σε πανκ ροκ συναυλια κ ο κοσμοσ κοντα στη σκηνη να ειναι τοσο ξενερωτος...!!κ να βλεπω να γραφουν με τα κινητα τους κ τις φωτογραφικες το λαιβ για να το ανεβασουν μετα στο νετ..
οπως μπορει να δειτε κ στο παρακατω λινκ...
παραγματικα αισθανθηκα αμηχανα με αυτο τον κοσμο.. κ "αναρωτηθηκα" μηπως μου την πουν κιολλασ επειδη χτυπιομουν...βεβαια υπηραχαν καποιες εξαιρεσεις σε κομματια
οπως το american jesus που εγινε χαμος αλλα κ παλι περιμενα πιο πολυ ενταση..
βεβαια το καλο για μενα ηταν οτι παρολο τον τραυματισμενο μου ωμο εφτασα χωρις προβλημαta πολυ κοντα στη σκηνη....kai sto pit hmoun ok
αλλο ενα που με παραξενεψε απο πλευρα διοργανωσης ηταν οτι ξεκινησαν 8 !! ενω τους περιμενα πιο μετα... κ παιξαν οι 2 επομενες μπαντες μετα...
επισης ειδα τον κοσμο να γουσταρει πιο πολυ με faith no moree... oxi oti k ayth den einai spoudaia band... aplws exw polu pio ektimhsh gi a tous bad religion k perimena ena pio anyshxo k dynamiko koino...

ο ηχος επισης δεν ηταν καλος κ πιστευω οτι σιγουρα αξιζαν καλυτερο!! κ μακαρι να τους βλεπαμε σε ανοιχτο χωρο οπως η μαλακασσα...

http://www.youtube.com/watch?v=DXA2Ilhs5DY

Πάντα οι Foo Fighters μου έφτιαχναν την διάθεση!!!!

Όμορφοι νέοι

*νέος άνεργος με πτυχίο τάδε σχολής ψάχνει δουλειά
*νέα (κοντά στα 30) μόλις απολύθηκε απο το γραφείο που δούλευε και τώρα εδώ και μερικούς μήνες ψάχνει αλλα τίποτε.
*μία κοπέλα κοντά στο σπίτι μου αυτοκτόνησε. Έχει καιρό. Μα είπαν οτι ήταν σε αδιέξοδο. Βέβαια οι κοτσομπόλεσ είπαν οτι είχε χωρίσει κλπ και τα έριξαν όλα στα ψυχολογικά προβλήματα.
*3-4 επαγγελματίες αυτοκτόνησαν το τελευταίο διάστημα λόγω χρεών.
*Δε βρίσκω δουλειά. Κοντεύω δε ξέρω και γω σε ποια ηλικία. Ας πούμε 35. Και δεν έχω καταφέρει να πάρω ένα αμάξι.(παράδειγμα αναφέρω...)
*Είμαι η κοπέλα του διπλανού διαμερίσματος. Ζω με τη μάνα μου και το πατέρα μου. Συνταξιούχοι. Πάλι καλά.
*Είμαι το αγόρι της απο πάνω κοπέλας. Και ζω και εγώ με τους γονείς μου. Τα πάμε καλά...Αλλά μέχρι εκεί. Μετά πάω και κοιμάμαι σπίτι μου. Με το delivery δε τη βγάζω και πολύ καλά.
*Έκλεισα το μαγαζί που είχα ανοίξει. Έχω πνιγεί στα χρέη.
*Σκατά. Έπρεπε να είχα ξαναδώσει πανελλαδικές.
*Σκατά. Έπρεπε να είχα ΕΠΙΛΕΞΕΙ ΑΛΛΗ ΖΩΗ.

Ατομικές ευθύνες. Έπρεπε να είχα φερθεί έξυπνα. Έπρεπε, έπρεπε και ξανά έπρεπε.
Έχουμε μάθει να τα κουβαλάμε όλα στους ώμους μας. Εμείς φταίμε και κανείς άλλος;
Αυτή είναι η νέα ψυχολογική πάθηση των πολιτών, μίας χώρας που καταρρέει. Αργά και βασανιστικά. Αυτοκτονίες. Καταθλιπτικά σύνδρομα. Χαμένες χαρούμενες ημέρες.
Η εύκολη λύση για το αφεντικό σου είναι να στα φορτώσει όλα σε εσένα. Και να σε απολύσει. Η εύκολη λύση για σένα, που πίστεψες στο αφεντικό σου είναι να πέσεις απο το μπαλκόνι. Είναι η λύση;
Απελπισία λέγεται. Μα φταίμε εμείς γι αυτό;
Είναι λύση η ανάληψη της ατομικής ευθύνης; Υπάρχει ατομική ευθύνη; Ειδικά σε μία χώρα που δεν τα πάει χάλια;
Αν κοιτάξεις γύρω, θα δεις ανέργους. Πτυιούχους και μη. Παιδιά με όνειρα. Μέσα στη ζωντάνια. Που τα τρώει το μαράζι, γιατί τους έμειναν μόνο τα όνειρα.
Η μόνη ευθύνη που ίσως φέρεις είναι που δεν σηκώθηκες στα πόδια σου και να βάλεις τις φωνές σε όποιο αφεντικό και μη πήγε να σε εκμεταλλευτεί. Να σε έχει να δουλεύεις σαν το σκυλί.
Η μόνη ευθύνη που έχεις είναι που άκουσες κάποιον μεγαλύτερο να σου λέει τι θα κάνεις. Να σου μαθαίνει να μην αγωνίζεσαι. Να σου μαθαίνει να κοιτάς μόνο την πάρτη σου και κανέναν άλλον. Να σου μαθαίνει να μένεις ήσυχος μην την πληρώσεις.
Αυτοί αγάπη μου όμορφη, την έκαναν τη ζωούλα τους. Καλά η άσχημα. Έφαγαν απο τα δικά μας. Αυτοί αγάπη μου γλυκιά φοβήθηκαν. Γι' αυτό στα είπαν όλα αυτά. Φοβήθηκαν μη τους φας απο το γεμάτο τραπέζι. Παρα μόνο απο τα ψύχουλα που έριχναν και σε σένα. Αυτοί ομορφιά μου, έχουν σπίτια, αυτοκίνητα και ίσως και δουλειά. Αυτούς άκουσες. Όμως κατάλαβες το λάθος σου. Ή αρχίζεις και το καταλαβαίνεις.
Δεν φταις εσύ που στα 17 σου δεν διάβαζες και έπαιρνες το πατίνι του και πηδούσες τα σκαλιά της γειτονιάς σου. Θυμάσαι που οι γιαγιάδες σε φώναζαν οτι χαλάς τα μάρμαρα; Θυμάσαι τους μπάτσους που σε κυνηγούσαν γιατί έγραφες με σπρέι τους τοίχους;
Θυμάσαι που καβαλούσες το μηχανάκι και πήγαινες στην άκρη της πόλης το βράδυ; Θυμάσαι πόσο ωραία απλώνοταν η πόλη απο κάτω σου;
Και έκανες όνειρα. Θυμάσαι;
Αυτοί που δεν σε ήθελαν να ζεις έτσι σε φορτώνουν με τύψεις. Αυτή τη φορά όμως δεν είναι δικό σου το λάθος. Εσύ έζησες. Και όχι με όνειρα να φτιαχτείς. Με όνειρα να ζήσεις. Ε λοιπόν ζήσε. Ήρθε η ώρα.
Δεν είναι δικό σου λάθος. Και ούτε μόνο δική σου η λύση. Η κοινωνία είναι ομάδα. Αυτή τη φορά υπάρχουν πολλοί σαν κι εσένα. Απο τη μία μεριά. Απο την άλλοι μεριά υπάρχουν αυτοί που σε θέλουν να τους καθαρίζεις το τραπέζι απο το φαγοπότι.
Διάλεξε με ποιά μεριά θες να είσαι. Η λύση είναι να μείνουμε όλοι μαζί. Άνεργοι, νέοι και ευτυχισμένοι. Το λάθος είναι της απέναντι ομάδας. Καιρός να τους δείξεις οτι το έχεις καταλάβει. Οτι την έχεις ψηλιαστεί. Όλα επιτρέπονται τώρα. Η ζωή σου είναι αυτό που μετράει. Τρέχα πάρτην πίσω...

Τα λόγια είναι περιτά.......

27 of December is arrived and i think its Saturday.
Greece is turning into white and its cold.
We dont really care.
I keep thinking of the way that we were met
Feels like its a fairy tale
Youre the princess the most beautiful Ive seen
I am just a prince
I can make you play
I can make you smile
I can make you safe in my foolish arms
Youre my sweetest kiss
Youre my immortality
Youre my pretty world spins inside my little mind little mind
Now were kissing and were saying to each other
Just a little I do
But the thing is what we really want
It cannot be said
And I promise I will never let that death
Take you from me anyway
Ill throw us stars, stars. Stars
To wish well never die
Youre my brightest sun
Youre my crystal sea
Youre my loudest rhythm
Beats inside my heart
I will make you laugh
I will make you fly to the shinny skies where
Where well live in happiness.

Νεα φόροι, νέα μέτρα...

Κατα τη γνώμη μου δεν σκέφτονται οι κυβερνήτες καλά τα πράγματα. Όχι μόνο στην ελλάδα. Δεν γίνεται να επιτίθεσαι με τόση βιαιότητα στις συντάξεις, στα εργατικά δικαιώματα, στην τσέπη του κοσμάκι γενικά. Και όχι μόνο αυτό. Αλλά βλέπεις οτι κάποιοι λίγοι ακόμα είναι σε θέση να αγοράζουν αμάξια πολυτελείας και γενικά να κάνουν άνετη ζωή.
Δε θα σταθώ όμως στο θέμα της ανισότητας.
Το πρόβλημα είναι οτι με τέτοιες αντιθέσεις, ο κόσμος ξεσηκώνεται. Και δε μιλάω για την Ελλάδα (μόνο). Και όταν ο κόσμος ξεσηκωθεί είναι δύσκολα τα πράγματα. Γιατί τότε βγαίνει και η αστυνομία, ίσως και ο στρατός. Στο μυαλό του μικρού επαναστάτη αυτό είναι το όνειρο. Αλλά μόνο για τον φοιτητάκο με τα σταράκια. Γιατί ο ξεσηκωμός σημαίνει και νεκρούς. Αστάθεια. Φασίστες να χτυπάνε πόρτες απο σπίτια αριστερών. Εμφίλιος. Ω ναι. Δεν είναι απλά τα πράγματα. Και αλήθεια. Με τόσα μέτρα βλακείας, το έχουν σκεφτεί σοβαρά οι απο πάνω; Τι θα μείνει στο τέλος;

Όσο υπάρχει ασυμμετρία τόσο θα εντείνεται η σπειροειδής κίνηση που θα μας τραβάει προς το σημείο όπου ξεκινήσαμε. Μόνο η συμμετρία θα μας δώσει την τέλεια και αέναη κυκλική κίνηση...

Χάσμα γενεών

Προχωρώντας στο δρόμο άκουσα μια μάνα να λέει πως έδωσε γύρω στα 10.000Ε φέτος μόνο για ιδιαίτερα και μετά αναρωτιόταν, και τι έκανε; Προφανώς για το παιδί της που μάλλον δεν θα τα πήγε και τόσο καλά σύμφωνα με τα κριτήρια της μάνας. Έτσι μου δημιουργήθηκαν διάφορες συνειρμικές σκέψεις με το τι ακριβώς ζητάνε οι μίας γενιάς μεγαλύτεροι, και τι είναι αυτό που καταλαβαίνουν αυτοί της αμέσως επόμενης.
Έτσι κατέληξα στο συμπέρασμα πως το χάσμα γενεών δεν οφείλεται αποκλειστικά στην διαφορά της ηλικίας. Ίσως να μην οφείλεται καν σε αυτή τη διαφορά αλλά να οφείλεται στο πως έζησε η κάθε γενιά. Έτσι φτάνω στο συμπέρασμα να πω πως ακόμα και ανάμεσα σε συνομηλίκους υπάρχει ένα τεράστιο χάσμα που οφείλεται στην αντίληψη των πραγμάτων, για τον καθένα διαφορετική, λόγω διαφορετικής σκοπιάς και βιωμάτων.
Ο γονιός περιμένει απο το παιδί του να πάει καλά στις πανελλαδικές Αυτό το θέλει κάθε γονιός που έχει ξεκαθαρίσει με το παιδί του τι καριέρα θέλει να ακολουθήσει. Οπότε περιμένει και απαιτεί, αφού το πληρώνει ακόμα και ζει απο την τσέπη του, να πάει καλά και να πιάσει τις επιθυμητές σχολές. Έτσι θα έπρεπε να είναι; Καταρχάς σε ποιά οικογένεια έχει το παιδί ξεκαθαρίσει τι θέλει να κάνει στο μέλλον; Και αν το έχει κάνει απο πραγματικά δική του επιλογή, τότε πώς πήρε αυτήν την απόφαση; Βάση ποιών εμπειριών; Έπειτα, πως ένας γονιός απαιτεί απο το παιδί του να εργαστεί και να πιεστεί, και να το βάλει σε μία τέτοια διαδικασία, πίεσης, πλήρους ανταγωνισμού (γιατί οι πανελλαδικές δεν είναι αντιγράφω και περνάω όπως στο πανεπιστήμιο, είναι αντιγράφεις και ίσως μου φας την θέση). Και ειδικά σε μία τέτοια ηλικία που ο νέος, έφηβος, έχει σίγουρα άλλες ανησυχίες (το αντίθετο φύλο, αθλητισμός, διασκέδαση, μουσική κλπ.);
Και ας ξεφύγω λίγο απο τα τετριμμένα που αναφέρω πιο πάνω. Ο καθένας ξέρει πως είναι όντως λάθος το όλο σύστημα και πως πρέπει να αλλάξει. Όμως εδώ είναι και κάτι πιο βαθύ. Ο γονέας προφανώς είναι στην ηλικία των 50 ετών την στιγμή που το παιδί του δίνει τις πανελλαδικές, αν υποθέσουμε πως απέκτησε παιδιά στην ηλικία των 30. Αυτό μας πάει 20 χρόνια πίσω. Εκτός αυτού, άλλα δέκα χρόνια πιο πίσω για την στιγμή που αυτός είτε μπήκε σε κάποια σχολή, είτε βγήκε στην αγορά εργασίας.
Ξέρετε τι γινόταν 30 χρόνια πριν στην Ελλάδα; Όποιος ήθελε να δουλέψει είχε δουλειά όποτε ήθελε και ειδικά στο δημόσιο, και όποιος ήθελε να σπουδάσει ουσιαστικά σπούδαζε χωρίς ανταγωνισμό (εκτός απο τις κλασικές "καλές σχολές", γιατί υπήρχαν και καλοπληρωμένες δουλειές εκτός σπουδών). Όλα αυτά οδηγούν στην προηγούμενη γενιά να θεωρεί πως η επιτυχία είναι δεδομένη. Και πως ο νέος αν αποτύχει είναι καθαρά δικιά του ευθύνη. Ειδικά το να μην πιάσει μία σχολή των αρχικών του προτιμήσεων είναι αποτυχία, και σημαδεύει τον νέο, ίσως και για όλη του τη ζωή. Αυτά όμως τα λέει μία γεννιά που ουσιαστικά μεγάλωσε μέσα στην προσφορά εργασίας, για δουλειές που πρόσφεραν και μεγάλες αποδοχές. Μεγάλωσε σε μία κοινωνία που την δεκαετία του '80 "έφαγε" πραγματικά πολλά λεφτά (δανεικά κυρίως) και άζησε στο αμερικάνικο όνειρο του αγοράζω αμάξι για να κάνω την επίδειξή μου, και σπίτι σε ωραία τοποθεσία.
Και αυτή τη στιγμή καλείται ο νέος να αντεπεξέλθει σε όλο το βάρος αυτό. Στο βάρος του να πάει καλά στις εξετάσεις. Του να βρει μια δουλειά που να του προσφέρει αποδοχές καλές. Του να μπορέσει να σταθεί στα πόδια του. Και τι αντικρίζει; Ανεργία. Ανασφάλεια. Σύνταξη; Ούτε καν. Ένσημα μηδέν. Και ένα αφεντικό που θα του λέει αν θες, γιατί αν δεν θες υπάρχουν κι άλλοι. Και το αφεντικό ανήκει φυσικά στην προηγούμενη γενιά. Γι' αυτό ακούμε συχνά τις μεγάλες κουβέντες κάποιον να λένε πως αν θες πας μπροστά. Πως ο καλός θα αναδειχθεί κλπ. Βλακείες. Αυτό έχω να πω.
Έτσι σαν συμπέρασμα μπορώ να πω πως η γενιά των 20άριδων τώρα, τα βρίσκει όλα μπροστά της (όπως και των 30άριδων). Γι΄αυτό νομίζω πως δεν μπορεί να την κοροϊδέψει κανείς με μεγάλες κουβέντες για αστραφτερή ζωή και κόπο που ανταμείβεται. Γι΄αυτό και νομίζω πως έχουν χαθεί εκείνα τα χαζοϊδανικά των μεγαλυτέρων. Και γι' αυτό βλέπουμε μία ολόκληρη γενιά να βγαίνει και να ανάβει μολότοφ. Να σπάει αμάξια πολυτελείας και βιτρίνες τραπεζών και καταστημάτων. Όχι γιατί είναι αλήτες και τσογλάνια. Αλλά για τον ακριβώς αντίθετο λόγο. Ότι δεν είναι ηλίθια, δεν τρώει το κουτόχορτο και οτι ο μόνος τρόπος να αλλάξει ίσως η κατάσταση είναι να καταστραφεί το χλιδάτα πλασαρισμένο αμερικάνικο όνειρο που πλασάρεται εδώ και δεκαετίες.

http://www.mentalfloss.com/blogs/archives/15131

Πως θα δείτε Live Stream αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου

Επειδή δεν έχω τηλεόραση και φαντάζομαι πως δεν έχουν και πολλοί άλλοι, βρήκα μία διεύθυνση που κάνει live stream το παγκόσμιο κύπελλο στην Ν. Αφρική. Αυτή είναι η http://www.eurovisionsports.tv/
Απο ποιότητα εικόνας αρκετά ικανοποιητική Απο stream αρκετά καλό (κάνει απειροελάχιστες διακοπές αλλά δεν σε προβληματίζουν). Δεν έχει εκφωνητές (τώρα δεν ξέρω αν είναι καλό αυτό, αλλά δεν θα ακούμε τους π@π@ρες της τηλεόρασης να λένε το μακρύ και το κοντό τους).
Σημείο που πρέπει να προσέξει κανείς: Στο firefox έχει πρόβλημα. Μόνο με Internet Explorer.
Είδα τον μισό αγώνα Ελλάδας - Κορέας. Δεν ξέρω αν θα υπάρχει πρόβλημα υπερφόρτωσης όμως σε αγώνες με καλύτερες ομάδες. Βλέπουμε...

Αντιγράφω απο την εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ:

Τους πιο συχνούς όρους αναζήτησης για την πετρελαιοκηλίδα στον Κόλπο του Μεξικού αγόρασε η BP από Google και Yahoo σε μία προσπάθεια να βελτιώσει την εικόνα της στην κοινή γνώμη.

Έτσι, όταν ένας χρήστης του Ίντερνετ αναγράψει στις μηχανές αναζήτησης τις λέξεις πετρελαιοκηλίδα (oil spill), πετρελαιοκηλίδα και αιτήσεις αποζημίωσης (oil spill claims) κλπ, το πρώτο αποτέλεσμα που θα δει είναι μία ιστοσελίδα της BP, η οποία περιέχει πληροφορίες για τις ενέργειες της εταιρείας να καθαρίσει την περιοχή.

Δε ξέρω γενικά αν βαδίζουμε σε καλά μονοπάτια...
Δηλαδή μπορώ να ελέγχω πλέον και την πληροφορία του Ιντερνετ...
Το ιντερνετ είναι ελεύθερο...
Άρα μπορώ να ελέγχω την ροή της ελεύθερης πληροφορίας...
Ή μήπως όχι...
Πάντως πέρα απο τα φιλοσοφικά ερωτήματα. Πολύ επικίνδυνο αυτό το πράγμα. Τελικά για το "ελεύθερο" ιντερνετ. Υπάρχει αληθινή ελευθερία;

Τρένο

Καθόμουν σε ένα απο τα βαγόνια. Ταξίδευα. Και σίγουρα θα διαρκούσε πολλές ώρες. Είχα πιάσει ένα κάθισμα στο πίσω μέρος του βαγονιού. Έξω η νύχτα είχε πέσει. Και όποτε το τρένο περνούσε κοντά απο κάποιον στύλο που έφεγγε, η βροχή φαινόταν πως είχε στάξει πάνω στο παράθυρο. Στα αφτιά μου είχα ακουστικά. Τι άκουγα δεν θυμάμαι. Αλλά δεν έχει και μεγάλη σημασία. Ήταν κάτι ωραίο όμως. Στα πόδια μου ανάμεσα είχα την τσάντα. Αυτή μέσα είχε ένα μπουκάλι. Λίγο ουίσκι. Έτσι για τον δρόμο.
Αυτή καθόταν στην απέναντι σειρά καθισμάτων. 2-3 σειρές πιο μπροστά και με πρόσωπο που κοιτούσε σε μένα. Διάβαζε. Τι διάβαζε δεν θυμάμαι. Αλλά δεν έχει και μεγάλη σημασία. Ήταν κάτι ωραίο όμως.
Και αυτή ήταν αρκετά ωραία. Μαύρα μαλλιά. Λεπτή. Υπέθεσα ψιλή. Μαύρα ρούχα. Μαύρα βαμμένα μάτια. Άσπρο πρόσωπο.
Την κοίταξα και με κοίταξε. Σαν να με διαπέρασε ρεύμα. Σαν να άνοιξε απότομα το παράθυρο και ανατρίχιασα απο το κρύο. Αυτή χαμογέλασε. Όμορφα κόκκινα χείλια.
Ακούμπησε το βιβλίο της πάνω στα πόδια. Έβγαλε ένα σακουλάκι απο την τσάντα της. Άπλωσε το περιεχόμενο πάνω στο βιβλίο. Όσο έπρεπε. Έβγαλε και τον καπνό της και το ανακάτεψε. Κόλλησε και μερικά φύλλα απο τσιγάρα. Το έστριψε. Και όπως σηκώθηκε να βγει στο χώρο ανάμεσα απο τα δύο βαγόνια. Εκεί που κάνει θόρυβο. Κρύο. Και συνήθως κάθονται όσοι δεν έχουν θέση. Έκανε νόημα να την ακολουθήσω.
Πήρα την τσάντα μου και βγήκα απο το βαγόνι.
Εκεί μιλήσαμε...

Ψαχνω

Γενικά μου την δίνουν αυτοί που μιλάν για τον εαυτό τους με τόση έπαρση, λες και είναι κάποιος τρίτος και τον θαυμάζουν. Επίσης μου την δίνει να λένε πράγματα ΕΓΩ και ΕΓΩ και ΕΓΩ, και να θεωρούν τον εαυτό τους κάτι που δεν είναι. Μου σπάει τα νεύρα απλά.
Ζω στην ανασφάλεια. Δεν ξέρω καν τι είμαι. Πάνω που λέω είμαι αυτό, κάτι έρχεται να το ανατρέψει. Στο τέλος να δεις πάλι πως είσαι ένας μαλάκας που κοιτάει το καθρέφτη. Τι είσαι; Ο σούπερ έξυπνος που νομίζει πως είναι πάνω απο άλλους σε εξυπνάδα; Είδα πως σε έπαιξε η άλλη πριν απο λίγο καιρό. Είσαι η σούπερ όμορφη που μπορείς να έχεις όποιον θές; Σα σκατά είσαι. Το ξέρεις;
Περπατάμε πάνω σε ρευστή άμμο. Κάπου γίνεται πιο σκληρή και νομίζουμε πως το έχουμε. Και ένα βήμα παραπέρα βουλιάζουμε. Όλα είναι ρευστά. Η εικόνα που νομίζουμε οτι έχουμε και που νομίζουμε οτι είμαστε είναι τόσο ρευστή. Τόσο εύθραυστη. Που δεν είναι καν αλήθεια. Μεταβάλλεται τόσο γρήγορα στο χρόνο. Ακόμα ψάχνω να δω τι είμαι. Τι θέλω να κάνω στη ζωή μου. Στη τελική που βαδίζω. Και εκεί που νομίζω πως έχω τις απαντήσεις στην επόμενη αλλαγή του δευτερολέπτου χάνονται όλες οι απαντήσεις και τα στάνταρ.
Τελικά τίποτε δεν είναι όπως θα έπρεπε. Και η αλήθεια είναι πως αν ήταν όπως θα έπρεπε τότε δε θα αποτελούσε έκπληξη να μας ευχαριστήσει ή να μας θλίψει. Να καταλάβουμε πως ζούμε σε τελική ανάλυση.
Πιθανολογώ πως πρέπει να αφήσουμε το τι θα θέλαμε να είμαστε και να αποδεχτούμε αυτό που τελικά πραγματικά είμαστε. Απλοί άνθρωποι.

...

Κάθομαι μπροστά από την οθόνη. Δεν πάει πολύ ώρα που έχω ξυπνήσει. Και γράφω. Και σκέφτομαι.

Από τα ηχεία παίζει general elektriks. Χαρούμενοι δε λέω.

Προσπαθώ να ζυγίσω. Ξέρω προς τα που θα γύρει η ζυγαριά.

Άλλη μία φορά που άφησα τον εαυτό μου ελεύθερο. Και έκανε αυτό που ήθελε.

Άλλη μία φορά που εμπιστεύτηκα τους ανθρώπους.

Το τσιγάρο σιγοκαίει. Έτσι καίει και ο ζεστός καφές που ετοίμασα.

Αν και έξω έχει ήλιο. Τόσες μέρες είχε ψύχρα και συννεφιά και βροχή και αέρα.

Σήμερα έχει ωραίο καιρό.

Το μόνο λάθος που έκανα ήταν να εμπιστευτώ ανθρώπους. Να αφεθώ.

Να πιστέψω πως είναι άνθρωποι.

Να πιστέψω πως είναι διαμάντια αντί για πέτρες.

Αυτό είναι το λάθος μου. Το μόνο που καταλογίζω.

Τι περιμένει κανείς; Ότι δίνει και θα πάρει έστω κάτι τόσο δα μικρό, σαν αυτό που δίνει; Τίποτε δε θα πάρει. Θα του γυρίσει πίσω, εναντίον του.

Ο εαυτός μου για τον εαυτό μου.

Βακτήρια χωρίς τροφή. Τρώει το ένα το άλλο.

Μέχρι στο τέλος να εξαφανιστούμε όλοι μαζί.

Ο φίλος μου ο Μ έχει ζωγραφίσει στο σώμα του τη λέξη μην εμπιστεύεσαι κανέναν.

Ωραία έμπνευση για να το θυμάσαι. Το βλέπεις κάθε μέρα.

Περνάει μέσα σου. Υποσυνείδητα. Με το που βλέπεις κάποιον από μέσα σου ξέρεις ότι δεν πρέπει να τον εμπιστευτείς.

Τι κάθομαι και γράφω πάλι.

Ξεσπάω νομίζω.

Καλύτερα είναι να τα ρίχνεις σαν ποτάμι. Σαν τα απορρίμματα που αφήνεις στην τουαλέτα.

Μετά πατάς το καζανάκι να φύγουν. Και η μυρωδιά φεύγει από το δωμάτιο.

Απλά δεν νομίζω ότι μπορώ να ξαναδώσω. Τουλάχιστον σύντομα.

Νομίζω πως πλέον είμαι πολύ άδειος και πικραμένος.

Και φάνηκαν πολύ λίγοι.

Λίγοι να αντέξουν ότι τους έδινες.

Σαν να βρίσκεσαι μπροστά σε έναν κουφό και να παίζεις την ωραιότερη μουσική του κόσμου. Αυτός απλά δεν μπορεί να την ακούσει. Είναι λίγος γι’ αυτό που κάνεις.

Λίγος.